مقدسش را معيّن فرمود ، در نتيجه روز مزبور به اوج شهرت رسيد تا آنجا كه هرمسلمان معتقد از موقعيت آن روز قرين مسرّت گرديد . چه مسرّتى از اين بالاتر كه در چنين روزى مركز شريعت و سرچشمهء فيضان انوار تابان احكام دين معلوم و مشهود گشت و ديگر اميال و اهواى اين و آن نتوانست اين پايگاه استوار را زايل و دگرگون كند و جهل و ابهامى وجود نداشت كه اين امر صريح را در پردهء اوهام پنهان نمايد . چه روزى بزرگ‌تر از اين روز است ؟ در حالى كه سنن و آداب شريعت در اين روز آشكار گشت و شاهراه سعادت نمايان شد و تكميل دين و اتمام نعمت در آن صورت گرفت و قرآن كريم آن را تأييد كرد . زمانى كه پادشاهان بر سرير سلطنت تكيه مىزنند ، ملّت‌ها آن روز را به شادى و مسرّت مىگذرانند و عيد مىگيرند و به افتخار آن چراغانى مىكنند و محافل جشن تشكيل مىدهند و گروه گروه در آن مجامع و محافل گرد مىآيند و خطبا و ادبا به ايراد خطابه و سرودن مدايح و قصايد مىپردازند و خوانهاى نعمت مىگسترانند ، چنان كه اين سيره و عادت در هرقوم و ملّتى معمول است . بنابراين ، روزى كه حكومت اسلامى و ولايت عظماى دين به نام شخصيّتى تحقّق يافت كه پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله به وحى الهى او را با تصريح و تأكيد به آن مقام منصوب فرمود ، سزاوارتر است كه چنين روزى عيد گرفته شود و مجلّل‌ترين مظاهر جشن و سرور در آن نمايان گردد ، و به اعتبار اينكه چنين روزى از اعياد دينى است ، شايسته و رواست كه علاوه بر اجراى مراسم شادى و مسرت امورى نيز كه موجب قرب به درگاه حضرت بارى است از روزه و نماز و دعا و غيره مورد عمل قرار گيرد ، چنان كه به خواست خدا به وظائف و مقررات ياد شده نيز واقف خواهيد شد . براى تأمين همين منظور و امورى كه ذكر شد ، رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله امر فرمود كه حاضران در آن مجمع بزرگ ، از جمله ابو بكر و عمر و ديگر بزرگان قريش و انصار و همچنين همسران حضرتش بر امير المؤمنين عليه السّلام وارد شوند و او را به اين منصب عالى كه عهده‌دار شدن مقام ولايت كبرى و تكيه زدن بر اريكهء امر و نهى در دين خداست ، تهنيت و شادباش گويند .